19.9.17

Ήταν -λέει- θέση της ΟΜΣΕ

Η εικόνα είναι από  το editorial του περιοδικού της ΟΜΣΕ.

Λέει λοιπόν ο κ. Ντούρας ότι αυτά που δήλωσε στην εφημερίδα, μεταξύ των οποίων και ότι για τη νοθεία του μελιού ευθύνονται οι νέοι μελισσοκόμοι, δεν είναι προσωπικές του θέσεις αλλά είναι -λέει- θέσεις της ΟΜΣΕ.

Πότε συνεδρίασε η Γενική Συνέλευση της ΟΜΣΕ και έβγαλε τέτοια απόφαση, ότι δηλαδή για την νοθεία του μελιού φταίνε οι νέοι μελισσοκόμοι;

Γνωρίζει κανείς να μας πληροφορήσει;

Διότι ο Κ. Ντούρας σε λίγο θα μας πεί τελικά ότι όχι μόνον δεν συμφωνεί ο ίδιος με αυτά που είπε, αλλά τον πίεσαν κιόλας να τα πεί,  και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. 

17.9.17

Φράχτης στα μελίσσια. Μερικές παρανοήσεις του νόμου.



Κατά καιρούς διαβάζω στο διαδίκτυο ότι μπορούμε να τοποθετήσουμε τα μελίσσια μας  όπου να’ναι, αρκεί να τα περιφράξουμε με "μη μελισσοπερατό" πλέγμα (πχ ελαιόπανο) ύψους τουλάχιστον  δύο μέτρων.  Όμως δεν είμαι βέβαιος αν αυτό ισχύει.
Ας δούμε τι αναφέρει ο νόμος


Κατ΄αρχήν δεν διευκρινίζει τι ακριβώς είναι το "ειδικό πλέγμα", αλλά φαντάζομαι ότι εννοεί  κάτι που να μην μπορούν να το διαπεράσουν οι μέλισσες, ώστε να αναγκάζονται να πετάνε από πάνω και να μην έρχονται σε επαφή με τους περαστικούς.

Προσοχή. Ο νόμος σου επιτρέπει να βάλεις μελίσσια αν αυτά περιφράσσονται, αλλά δεν σου δίνει το δικαίωμα να κατασκευάσεις ότι περίφραξη θέλεις και όπου θέλεις, δίχως τη σχετική άδεια.
Δεν γράφει "επιτρέπεται η τοποθέτηση φράκτη  δίχως τις σχετικές άδειες... "

Δηλαδή, αν πρόκειται για περίφραξη σε ιδιωτικό χώρο αστικής περιοχής, πρέπει να βγάλεις άδεια από την πολεοδομία, να την πληρώσεις, να πληρώσεις μηχανικό, ΙΚΑ κλπ.   

Μέχρι πρότινος νόμιζα ότι αν η περίφραξη αυτή είναι απλή και πρόχειρη (παράπηγμα), δεν χρειάζεται κανενός είδους άδεια. Συνέβη όμως κάποιος να αντιμετωπίσει τέτοιο πρόβλημα (μάλλον από καρφωτή) και τώρα τρέχει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.  Προφανώς θα έπρεπε να το είχε κάπου δηλωμένο… δε γνωρίζω… άβυσσος.  Όποιος γνωρίζει ας μας πληροφορήσει.

Σε δημόσιο ή δασικό  χώρο τα πράγματα μάλλον είναι δυσκολότερα, αφού σε δημόσιο χώρο δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κάνεις περιφράξεις.  Το δασαρχείο μπορεί να εκδώσει άδεια περίφραξης μόνον μέσα στα πλαίσια που αναφέρει ο νόμος για εγκατάσταση μόνιμων μελισσοκομείων, και όχι στα νομαδικά  που τοποθετούνται κάπου κατά την περίοδο διάρκειας της άνθισης.    Ακόμα δηλαδή και αν ο δασικός υπάλληλος έχει όλη την καλή διάθεση να σου εκδώσει άδεια, δεν νομιμοποιείται, δηλαδή δεν έχει που να "πατήσει" για να είναι εκείνος νόμιμος αν σου εκδώσει την άδεια. 
Αν κάνω λάθος διορθώστε με.

Ας προσέξουμε τώρα λίγο την παρακάτω εικόνα, η οποία φοβάμαι ότι θα "πάρει στο λαιμό της" πολλούς συναδέλφους ...

Η εικόνα δεν είναι δική μου, και την βρήκα στο διαδίκτυο.
Αν ο ιδιοκτήτης της ενοχλείται, ας με ειδοποιήσει να την κατεβάσω.
 
Στις πλευρές των  δρόμων υπάρχουν ανά διαστήματα  κάποια κενά που δημιουργήθηκαν για χώρους στάσης και στάθμευσης των αυτοκινήτων σε περιπτώσεις ανάγκης, πχ βλάβη, ζαλάδα, ξεκούραση κλπ, και όχι για να βάζουμε εμείς  τα μελίσσια μας. Αυτοί οι χώροι δηλαδή, είναι μέρος του οδικού δικτύου.
Στην εικόνα βλέπουμε ένα μελισσοκομείο σε ένα τέτοιο παρκινγκ, να έχει τοποθετήσει πρόχειρο αυτοσχέδιο φράκτη με ελαιόπανο.  

1ον. Δεν έχει άδεια για τον φράκτη, και αν δεν του έγινε παρατήρηση ή και μήνυση, είναι γιατί στην Ελλάδα δεν λειτουργεί τίποτα.Κάποτε όμως θα του γίνει.

2ον. Ο μελισσοκόμος, με την τοποθέτηση μελισσιών και φράκτη, έχει κάνει δικό του το πάρκινγκ αυτοκινήτων. Αν κάποιος οδηγός το χρειαστεί να σταματήσει για κάτι επείγον, δεν θα μπορεί.  Αν παρόλα αυτά ο οδηγός σταματήσει λόγω ανάγκης και δημιουργηθεί πρόβλημα από τις μέλισσες (τσίμπημα, αλλεργικό σοκ κλπ) ο μελισσοκόμος θα έχει μεγάλο πρόβλημα. Αν υπάρξει και θάνατος, όπως έγινε στη Σάμο, ο μελισσοκόμος μεταξύ των άλλων κατηγοριών θα αντιμετωπίσει και την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια. Βαρύτατη κατηγορία …

3ον. Βλέπουμε στην εικόνα το ελαιόπανο πως ανεμίζει. Αν το πανί φύγει και εξαιτίας του γίνει ατύχημα, και πάλι ο μελισσοκόμος θα έχει μεγάλο πρόβλημα. Αν γίνει δυστύχημα (υπάρξει νεκρός), και πάλι ο μελισσοκόμος θα αντιμετωπίσει την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια.

Δεν είναι, λοιπόν, έτσι απλά τα πράγματα … τα βάζω όπου θέλω, βάζω και ένα ελαιόπανο και είμαι νόμιμος.  Δεν είσαι νόμιμος, και επιπλέον εκτίθεσαι σε μεγάλους κινδύνους.

Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί γιατί ώς άνθρωποι μας αρέσει να πιστεύουμε πως ο νόμος λέει ό,τι μας βολεύει... ό,τι μας χαϊδεύει τα αφτιά.  Όμως δεν είναι πάντα έτσι.



Ποιά φυτά είναι αυτά;

Το πρώτο  είναι αρωματικό. Το βρήκα σε υψόμετρο περίπου 750 μέτρων κοντά σε ποτάμι. Ενώ ήταν ανθισμένο και οι μέλισσες δεν το πάταγαν καθόλου, ξαφνικά μία μέρα έγινε χαμός και το βουητό ακουγόταν πολλά μέτρα μακριά. 







Το δεύτερο είναι ένα αγκάθι, που νόμιζα πώς όταν ανθίσει θα γίνει κίτρινο. ¨ομως δεν έγινε κάτι τέτοιο και το πάταγαν μόνον οι βομβίνοι. Δεν γνωρίζω αν μετά από μερικές μέρες (έφυγα) το πατούσαν και οι μέλισσες. 





15.9.17

Πολυεστερική κυψέλη.

Μία κυψέλη κατασκευασμένη μάλλον από το υλικό που κατασκευάζουν τα σκάφη. Τη βρήκα στο σπίτι ενός φίλου μελισσοκόμου στην περιοχή της Σπερχειάδας. Η κυψέλη αυτή μαζί με αρκετές άλλες ίδιες, υπήρχε σε ένα εγκαταλελειμμένο (λόγω θανάτου του κατόχου)  μελισσοκομείο της περιοχής, και σχεδόν όλες ήταν άδειες με φαγωμένα πλαίσια από τον κηρόσκορο.

Προσέξτε τους συνδετήρες της κυψέλης, μαρτυρούν την ηλικία της, ίσως και 30 ετών. Παρά τα πολλά της χρόνια η κυψέλη παραμένει λειτουργική, και είναι σε απείρως καλύτερη κατάσταση από τις ξύλινες 7-10 ετών, αφού ο πολυεστέρας δεν σαπίζει. Με μία μικρή περιποίηση αυτή η κυψέλη μπορεί να αντέξει για πάρα πολλά χρόνια ακόμα. Εσωτερικά φαίνεται να είναι γεμισμένη  με πολυουρεθάνη ή κάποιο είδος φελιζόλ. 
Η κυψέλη είναι κατά πολύ ελαφρύτερη της ξύλινης και της πλαστικής του εμπορίου. Δυστυχώς δεν βρέθηκε όροφος (πανωκρήνι) γιατί οι κυψέλες είχαν εγκαταλειφθεί μονές. Άλλωστε μπορεί να πάρει και ξύλινο όροφο, μια που το πρόβλημα υπάρχει μόνον στις γονοφωλιές που μένουν έξω τον χειμώνα.


Μια αρχόντισσα.

Δυστυχώς εδώ δεν φαίνονται καλά οι ράγες από αλουμινίου εκεί που πατούν τα πλαίσια.
Εδώ φαίνονται καλύτερα.



Προσέξτε ότι όταν σύρεται η λάμα πρός τα αριστερά, η είσοδος μικραίνει στο 1 εκ ύψος, και με μήκος όσο επιθυμούμε.
Ο κάτοχος που μάλλον ήταν και ο κατασκευαστής τους, πρέπει να ήταν πολύ μερακλής άνθρωπος. 

Τα μεταλλικά μέρη είναι από αλουμίνιο, και μετά από τόσα χρόνια δεν έχουν πάθει το παραμικρό.  
Η συρταρωτή είσοδος επιτρέπει το γρήγορο κλείσιμο τους σε περίπτωση μεταφοράς. Η είσοδος μετατρέπεται σε χειμερινή ή ακόμα και σε είσοδο παραφυάδας, αν την κλείσεις μέχρι εκεί που στενεύει, και αφήνεις όσο μήκος θέλεις. ίσως είναι και η λύση για την αποφυγή λεηλασίας των αδυνάτων, και την επίθεση σερσενιών.





Η είσοδος ανοικτή όταν το μελίσσι είναι δυνατό.



Η είσοδος όπως φαίνεται από το εσωτερικό της κυψέλης.

Το κάτω μέρος με τα πόδια. Προφανώς είναι κατασκευασμένη σε καλούπι.



Τα ερωτήματα έρχονται στο μυαλό αβίαστα. 
Τι κόστος θα είχε μία τέτοια αθάνατη κυψέλη; 
Πώς μπορούμε να την φτιάξουμε εμείς οι μουρλοί; 
Πώς μπορούμε να καλύψουμε με πολυεστέρα τις ήδη υπάρχουσες ξύλινες, ή αυτές από φελιζόλ; 
Τα υλικά της εισόδου (οι ράγες από αλουμίνιο) τι ακριβώς είναι; Φαίνεται ότι ο κατασκευαστής της κυψέλης χρησιμοποίησε υλικά που υπάρχουν στο εμπόριο, και απλά τα τροποποίησε με τροχό. 

Όποιος έχει γνώση και όρεξη ... ας ξεκινήσει, κι ας μας πεί κι εμάς.

Update
Φίλοι στο fb με ενημέρωσαν. Οι κυψέλες αυτές ήταν του εμπορίου, εισαχθείσες μάλλον από Αυστραλία, και είχαν προβλήματα. Το κυριότερο πρόβλημα ήταν ότι εσωτερικά ο πάτος (που δεν ήταν διάτρητος) είχε κλήση πρός το κέντρο με αποτέλεσμα ότι νερό έμπαινε μέσα στην κυψέλη να συγκεντρώνεται στο κέντρο του πάτου και να παραμένει εκεί, κάτω από τη μελισσόσφαιρα, κρατώντας υγρασία στο μελίσσι.
Πιστεύω πως θα άξιζε να του δώσουμε  μία δεύτερη ευκαιρία, καθώς και να εξετάσουμε αν η επένδυση με υαλοΰφασματα και πολυεστέρα  των ξύλινων κυψελών δώσει μία συμφέρουσα λύση  στο σάπισμα του ξύλου και κάνει τις κυψέλες μας αθάνατες.

Το ότι υπάρχουν ακόμα μετά από 30 χρόνια και και μάλιστα παραμένουν πλήρως λειτουργικές υπόσχεται πολλά.

9.9.17

Λύθηκε το πρόβλημα της παρατημένης σάπιας κυψέλης.

Αφού λοιπόν το ξύλο σαπίζει, γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε ως σημάδια χώρου άλλα υλικά που δεν σαπίζουν.

Έναν πλαστικό κουβά ας πούμε ….


Ή μία ψαροκασέλα από φελιζόλ ….



Ή ένα μικρό κουτάκι από φελιζόλ, που να μοιάζει με κυψελίδιο σύζευξης ...



Έτσι λοιπόν δεν θα ξαναδούμε ποτέ μα ποτέ σάπιες παρατημένες κυψέλες.  Η λύση στο πρόβλημα ήταν απλή, αλλά εμείς αδυνατούσαμε να την διανοηθούμε. 
Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν και άλλα υλικά, πχ σπασμένες πλαστικές καρέκλες, κανένα παλιό χαλασμένο πλυντήριο, πλαστικό τρύπιο βαρέλι, από εκείνες τις παλιές κατσαρόλες αλουμινίου ... υλικά υπάρχουν! Σκεφθείτε και κάτι θα βρείτε στο υπόγειο ή στους κάδους απορριμάτων.

3.9.17

Διαβούλευση με θέμα Αγροτικός συνδικαλισμός και άλλες διατάξεις



Ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Ευάγγελος Αποστόλου, θέτει από σήμερα, 16/8/2017, ημέρα Τετάρτη και ώρα 15:00 σε δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση το σχέδιο νόμου «Αγροτικός συνδικαλισμός και άλλες διατάξεις» και καλεί κάθε κοινωνικό εταίρο και κάθε ενδιαφερόμενο να συμμετάσχει καταθέτοντας τις προτάσεις του, προκειμένου να βελτιωθούν οι διατάξεις του νομοσχεδίου. Η διαβούλευση θα διαρκέσει μέχρι την 15/9/2017, ημέρα Παρασκευή και ώρα 15.00.
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ
ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΤΡΟΦΙΜΩΝ
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
http://www.opengov.gr/ypaat/?p=1916


Ψηφιακή διαβούλευση είναι ένας ιστότοπος στον οποίο μπορείτε να θέσετε τις απόψεις σας ως ενδιαφερόμενοι και ενεργοί πολίτες, ώστε να τις λάβει υπόψιν του το υπουργείο κατά την διαδικασία δημιουργίας ενός νόμου ή απόφασης.
Διαβάστε προσεκτικά, σκεφτείτε και προτείνετε.

12.7.17

Λειωμένη κηρήθρα.


Όπως υποσχέθηκα στην προηγούμενη ανάρτηση, όταν η θερμοκρασία έπεσε σε ανεκτά επίπεδα, άνοιξα τα μελίσσια να δώ τι είχε συμβεί.  Στην παρακάτω εικόνα φαίνεται ο ένοχος. 



Μία φρεσκοκτισμένη κηρήθρα με μέλι, που ήταν στην άκρη της κυψέλης και ακουμπούσε στο τοίχωμα είχε λειώσει.  Το μελίσσι ήταν παραφυάδα του Απριλίου και είχε φτάσει τα 7 πλαίσια σε πληθυσμό αλλά ήταν γεμάτο μέλια.   Όμως λόγω της ζέστης (το θερμόμετρο έδειξε  46) ο πληθυσμός μαζεύτηκε σε μελισσόσφαιρα γύρω από τον γόνο για να τον προστατέψει, και έτσι η κηρήθρα στην άκρη έμεινε απεριποίητη και έτσι φρέσκια που ήταν, εύκολα έλειωσε.
Πάντως οι μέλισσες μάζεψαν όλο το μέλι σε άλλες κηρήθρες, αφού η συγκεκριμένη είναι εντελώς άδεια από μέλι, ως και γλειμμένη θα έλεγα.

 Προφανώς σε ακραίες κλιματολογικές  καταστάσεις δεν πρέπει να αφήνουμε στο μελίσσι περισσότερα πλαίσια από όσα μπορεί να διαχειριστεί (πατάει) γιατί θα τα εγκαταλείψει.

Το ευτύχημα ήταν ότι μέσα σε 66 παραφυάδες που έχω σε αυτή την περιοχή, μόνον σε αυτό το μελίσσι παρουσιάστηκε το πρόβλημα. Τα υπόλοιπα ήταν μια χαρά.
Επίσης και τα πενταράκια από φελιζόλ (fibran) δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα.

2.7.17

Ο καύσωνας και οι κυψέλες.


Τα μελίσσια στη φυσική τους κατάσταση διαλέγουν κατάλληλη φωλιά, σύμφωνα δηλαδή με τις ανάγκες τους, και σπανίως κάνουν λάθος.  Τα δικά μας μελίσσια όμως δεν έχουν αυτή την πολυτέλεια, και είναι αναγκασμένα  να ζουν μέσα σε φωλιά που εξυπηρετεί κυρίως τις δικές μας ανάγκες, όχι τις δικές τους.   
Σήμερα το μεσημέρι  όπως επέστρεφα από την παραλία, πέρασα μια βόλτα από τις παραφυάδες που έχω ακόμα στην Αττική.  Το θερμόμετρο του αυτοκινήτου έδειχνε εξωτερική θερμοκρασία 46 βαθμούς.
Στις παρακάτω εικόνες θα δείτε μέλι να τρέχει από την είσοδο μιας κυψέλης.  Λόγω καύσωνα κάποιες κηρήθρες έλειωσαν και το μέλι ρέει, πνίγοντας τις μέλισσες.  



Οι πιτσιλιές από μέλι προφανώς έγιναν από τα φτερά των άτυχων μελισσών,
πάνω στην προσπάθειά τους να σωθούν από το μέλι που τελικά τις έπνιξε.



Προφανώς οι κατασκευαστές κυψελών, αλλά και εμείς οι μελισσοκόμοι, σκεπτόμαστε μόνον το κόστος.  Τα περισσότερα από τα σύγχρονα καπάκια κυψελών είναι φτιαγμένα από ένα λεπτό φύλο κοντραπλακέ επενδυμένο με γαλβανιζέ λαμαρίνα για να προστατεύεται από την βροχή.  Όχι όμως και από τη ζέστη.

Βέβαια το συγκεκριμένο μελίσσι ήταν μικρό, ένα από τις παραφυάδες που έκοψα στο τέλος του Απριλίου, όμως είχε για προστασία από τη ζέστη, δύο καπάκια (φαίνονται στην εικόνα) και διάτρητο πάτο μέ σήτα. Ένα δυνατό μελίσσι ίσως να μην αντιμετώπιζε τέτοιο πρόβλημα. Δείχνει όμως  ότι υπάρχει ένα ευαίσθητο σημείο στο σκεπτικό κατασκευής.

Δύο καπάκια με ένα ξύλο για να τα κρατά σε απόσταση, και ένα κεραμίδι με κονταρπλακέ,
για προστασία από τον ήλιο. Πόση ακόμα προστασία να βάλεις;

Τα καπάκια στο πίσω μέρος δεν εφάπτονται για να υπάρχει ρεύμα αέρος.

 Πάντα τις περιόδους με καύσωνα ο μελισσοκόμος φροντίζει να σκεπάζει τις κυψέλες με φελιζόλ, κλαδιά ή κάτι άλλο. Πάντως αυτό δεν είναι λειτουργικό για έναν επαγγελματία που πρέπει να διαχειρίζεται νομαδικά εκατοντάδες κυψέλες.   Ίσως ένα φύλλο φελιζόλ εσωτερικά (μέρος της κατασκευής) του καπακιού να βοηθούσε αρκετά την κατάσταση.




Η είσοδος της κυψέλης πλύθηκε με άφθονο νερό, καθώς και η υπόλοιπη κυψέλη για να δροσιστεί. Δεν τόλμησα να ανοίξω την κυψέλη για να δώ μέσα τι ακριβώς  έχει συμβεί, θα το κάνω όμως μόλις φύγει ο καύσωνας.  Ευτυχώς ήταν το μόνο μελίσσι με αυτό το σύμπτωμα, τουλάχιστον φανερό. 


Μόλις περάσει ο καύσωνας θα κάνω μία γενική επιθεώρηση.  Να δούμε και αν τα πενταράκια από φελιζόλ (fibran) δικαιώσουν στην πράξη τη φήμη τους ως θερμομόνωση. 



20.6.17

Κολλήστε ψείρες να βρείτε την υγειά σας.

Κάπου στις αρχές του αιώνα μας, στις Εβρίδες νήσους, δυτικά της Σκωτίας, οι ψείρες ήταν μόνιμο αξεσουάρ των κατοίκων. Άλλωστε εκείνη την εποχή οι ψείρες ήταν διαδεδομένες σε όλο τον κόσμο, ακόμα και στον πολιτισμένο.

Οι κάτοικοι λοιπόν των Εβριδών νήσων παρατήρησαν ότι όσοι έχαναν τις ψείρες  από πάνω τους, αρρώσταιναν  με υψηλό πυρετό. Μόλις οι ψείρες επανεμφανίζονταν στο κεφάλι τους, οι άρρωστοι γίνονταν καλά.  Μάλιστα όταν ασθενούσε κάποιος, η οικογένειά του προσπαθούσε να τον κολλήσει ψείρες για να γίνει καλά, και πραγματικά, μόλις κατάφερναν να τον κολλήσουν ψείρες, ο πυρετός έπεφτε και ο άνθρωπος ανάρρωνε. 



Σε αυτή την  παγίδα που ονομάζεται "ψευδαίσθηση της αιτιότητας", όλοι μπορούμε να πέσουμε, και σίγουρα έχουμε πέσει κατά καιρούς.

Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι ασθενούσαν από κάποια ίωση, και ανέβαζαν πυρετό.  Οι ψείρες έφευγαν από το σώμα του ασθενούς λόγω του υψηλού πυρετού. Όταν ο ιός έκανε τον κύκλο του και ο πυρετός έπεφτε, ο άνθρωπος κολλούσε και πάλι ψείρες από τους οικείους του.

Κατά τον ίδιο τρόπο που οι κάτοικοι των Εβριδών νήσων προσπαθούσαν να κολλήσουν ψείρες τους ασθενείς τους, κάπου αλλού οι γιατροί της εποχής τρυπούσαν τις φλέβες όσων ασθενούσαν από πανούκλα, για να τους σώσουν, αλλά έτσι τους έστελναν στο θάνατο μια ώρα γρηγορότερα. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα.

Η παρατήρηση ενός φαινομένου δεν οδηγεί πάντα σε σωστά συμπεράσματα. Πολλές φορές κάνουμε διάφορους "επαναστατικούς χειρισμούς" στα μελίσσια μας που έχουν καλύτερη απόδοση την μία χρονιά, και νομίζουμε ότι ήταν ο χειρισμός μας που τα έκανα δυνατά, ενώ ήταν καλή η χρονιά. Αλλά  οι ίδιοι χειρισμοί το επόμενο έτος τα καταδικάζουν.
Το λέω αυτό γιατί ακούω διάφορα παλαβά …  Ας είμαστε προσεκτικοί με τα λόγια του καφενείου.

Φέτος είχα 4 μελίσσια με ασκοσφαίρωση. Άλλες χρονιές στα ασκοσφαιρωμένα έβαζα διάφορα περίεργα  που άκουγα, ντεπόν, μπανάνα, λισοπαϊν, θειάφι, σιρόπι με στημένο πορτοκάλι κλπ. Και πράγματι γίνονταν καλά.
Φέτος λοιπόν δεν τους έκανα απολύτως τίποτα, βαρέθηκα, και είπα να τα αφήσω εκεί μέχρι να μεταφέρω τα υπόλοιπα στα όψιμα θυμάρια, και μετά να τα θανατώσω. Όμως και πάλι έγιναν καλά δίχως καμία φροντίδα. Τώρα σφραγίζουν και σε  λίγο θα είναι έτοιμα για τρύγο.
Κι εγώ που νόμιζα ότι τα έκανε καλά το "φάρμακο" που τους έβαζα …

Κολλήστε ψείρες να βρείτε την υγειά σας.