15.1.18

Μακεδονία – δεύτερη φορά το ίδιο λάθος.


Θυμάμαι σε συνέντευξή του ο τότε διευθυντής του CNN, όταν είχε έρθει στην Ελλάδα,  είχε πεί στην Λιάνα Καννέλη:
«Σήμερα τα κράτη ανεξαρτητοποιούνται. Γιατί αντιδράτε στην ανεξαρτησία της Μακεδονίας;»
Είχα μείνει με το στόμα ανοικτό. Τι λέει ρε ο άνθρωπος;

Η αντίληψη που υπήρχε διεθνώς τότε, ήταν πως  υπάρχει δήθεν ένα κράτος, η «Μακεδονία», και πως εμείς οι Έλληνες θέλαμε να το προσαρτήσουμε στα εδάφη μας.  Σε αυτό συντέλεσε και το τότε λάθος σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» που αν κάποιος δεν γνωρίζει την ιστορία μας νομίζει ότι θέλουμε να προσαρτήσουμε την Μακεδονία στα εδάφη μας.
Επίσης η περιοχή των σημερινών Σκοπίων δεν λεγόταν Μακεδονία, αλλά Παιονία, αφού εκεί κατοικούσαν οι Παίονες.

Το σωστό σύνθημα θα ήταν  λοιπόν:
[Το ΟΝΟΜΑ Μακεδονία» είναι ελληνικό].
Δηλαδή δεν θέλουμε εδάφη, θέλουμε να μην χρησιμοποιήσετε το δικό μας όνομα. Βρείτε ένα άλλο όνομα, δικό σας.


Άλλος ένας λάθος χειρισμός από ανεγκέφαλους πολιτικούς, ή μήπως άλλο ένα πούλημα από προδότες πολιτικούς; 




11.1.18

Όχι, τελικά δεν ήταν κουνουπίδι.

Προχθές πήγα για μία επιθεώρηση στα μελίσσια μου στην Αττική, και είδα για πρώτη φορά κάτι, που από μακριά έμοιαζε με κουνουπίδι.  Με μια προσεκτικότερη παρατήρηση κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο για φυτό, αλλά για κάτι άλλο που δεν είχε ρίζες, και είχε αγκαλιάσει τα φυτά. 
Είχε την αφή του υφάσματος, ήταν πολύ μαλακό, ελαστικό και εύθραυστο.  
Παρατήρησα ότι το "πατούσαν" και μεγάλες μύγες.

Το έντομο που κάθεται επάνω του στα αριστερά, είναι μύγα, όχι μέλισσα. 




Επεκτείνεται ... Στην αρχή είναι διάφανο, μετά γίνεται μπέζ. 
 Στο κάτω μέρος αλλά και γύρω του υπήρχε απλωμένη βλέννα, η οποία σε κάποια μέρη σχημάτισε αυτά τα χαρακτηριστικά σφαιρίδια. Η βλέννα είχε αρχίσει να επεκτείνεται και σε γύρω φύλλα των χορταριών. 


Η βλέννα έχει απλωθεί και στα γύρω φυτά. 





Μου θύμισε το κυανοβακτηρίδιο.  Γνωρίζει κανείς τι είναι; 

4.12.17

Ηλεκτρική Πυροσφραγίδα

Οι αναγνώστες του μπλόγκ θα θυμούνται την άσχημη περιπέτεια που είχα στο παρελθόν με την πυροσφραγίδα υγραερίου, η οποία δεν δούλεψε ποτέ σωστά  και σκούριασε αμέσως μετά την πρώτη χρήση.

Η προηγούμενη πυροσφραγίδα υγραερίου. Μπλιάχ! 
Και επειδή επιπλέον φοβάμαι πολύ το υγραέριο, είχα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσω τα γράμματα της πυροσφραγίδας με μέγκενη, ώστε να βυθίζονται στο ξύλο δίχως να χρειάζεται το υγραέριο. Δουλεύει μεν, αλλά ... είναι πολύς ο κόπος και ο χρόνος που απαιτείται, ιδιαίτερα αν πρέπει να σφραγίσεις μερικές δεκάδες σώματα και αρκετές εκατοντάδες πλαίσια. Ενώ με την σφραγίδα τελειώνεις γρήγορα .. την πιέζεις λίγο πάνω στο ξύλο, και αυτό ήταν.

Έτσι λοιπόν είπα να δώσω μία ευκαιρία στην ηλεκτρική πυροσφραγίδα, αφού μάλιστα είχα ακούσει και καλά λόγια. Μόλις την έπιασα στο χέρι μου κατάλαβα ότι πρόκειται για σοβαρό εργαλείο. Αρκετά στιβαρή, βαριά  και προσεγμένη κατασκευή (εντάξει δεν είμαι ειδικός, αλλά φαίνεται κάτι ότι δεν είναι ψεύτικο). 
Το λευκό μέταλλο πρέπει να είναι ατσάλι inox. Το κίτρινο μέταλλο δεν ξέρω τι  είναι, πάντως φαίνεται να είναι ένα κράμα χαλκού.  Έχει μέσα του την αντίσταση και είναι μασίφ με τα γράμματα.  Γι αυτό και παραγγέλνεις την πυροσφραγίδα με τον αριθμό σου. 


Η αντίσταση είναι η στρογγυλή ράβδος μέσα στο κίτρινο μέταλλο

Προσέξτε πόσο βαθιά είναι τα γράμματα, και είναι μασίφ με το μέταλλο. 

Η πρίζα ...  όχι ψεύτικα πράγματα! 


Στην επάνω εικόνα φαίνεται βιδωμένος πάνω στο σώμα ο "αποστάτης" ο οποίος κρατά σε απόσταση το καλώδιο αν αυτό πάει να ακουμπήσει στο καυτό μέταλλο. Επίσης φαίνεται η μεταλλική λαβή  βιδωμένη πάνω στο σώμα της σφραγίδας. 


Βίδες που από ότι βλέπω μάλλον θα πρέπει να είναι επίσης ατσάλι inox, και είναι άλλεν, για να σφίγγουν καλύτερα.

Η λαβή από όπου την κρατάμε, είναι επενδεδυμένη από σχετικά μαλακό αντιολισθητικό λάστιχο, και όχι από σκληρό πλαστικό. Μπράβο! 



Η διαδικασία της πυροσφράγισης έγινε γρήγορα, και το αποτέλεσμα .. καθόλου άσχημο. Πόσο καλύτερα να είχαν γίνει δηλαδή; 





Στην αγορά υπάρχουν πιθανόν και άλλες ηλεκτρικές πυροσφραγίδες, (ενδεχομένως να είναι επίσης καλές,  αλλά δε τις δοκίμασα και δε το γνωρίζω) ξεκαθαρίζω ότι η συγκεκριμένη  πυροσφραγίδα που σας έδειξα είναι αυτή της SteelBees.  Το κόστος της ήταν 118+ΦΠΑ, δηλαδή κάτω από τα 150€, δηλαδή όσο περίπου κοστίζει μία σφραγίδα υγραερίου με τα γράμματα, τη φιάλη και τον ρυθμιστή ροής.
Για εμένα το υγραέριο είναι πια παρελθόν.

19.11.17

MDF σε κυψέλες.

Έφτιαξε περίπου 30 τριπλοκυψελίδα από πολυστερίνη, για τα οποία θα κάνω άλλη ανάρτηση όταν ξεκινήσω να τα χρησιμοποιώ και έχω αποτελέσματα.  Επειδή η πολυστερίνη  (στην προκειμένη περίπτωση DOW) ενδέχεται να μη κρατήσει τους συνδετήρες με βίδες, τοποθέτησα τακάκια που κολλούν στην πολυστερίνη, και πάνω τους θα βιδώσω τους συνδετήρες.  Επειδή όμως βιαζόμουν, χρησιμοποίησα για τα τακάκια μερικά κομμάτια από περισσεύματα MDF. Αλλά όποιος βιάζεται σκοντάφτει. 

Το τριπλοκυψελίδιο. Προσέξτε τα τακάκια στη θέση που θα βιδωθούν οι συνδετήρες.
Γνωρίζω ότι το MDF δεν κάνει για κατασκευές εξωτερικού χώρου, αλλά λέω ... θα το βάψω με ελαστομερές μονωτικό τοίχων, και με μπογιά, οπότε δεν θα έχει πρόβλημα.  Κι όμως, πρίν προλάβω να βιδώσω τους συνδετήρες, το MDF  φούσκωσε σε κάποιες, ευτυχώς λίγες,  κυψέλες. 


Νταξ΄μωρε, ζγά, θα βάλω MDF, τι θα πάθει να'ούμ ...


- Αφού λοιπόν IxNiLaTiS το γνώριζες ότι το MDF δεν ενδείκνυται, γιατί το έβαλες;
Διότι είμαι αρπακολλατζής και επιπόλαιος. 

Το πρόβλημα είναι ότι έχω χρησιμοποιήσει MDF και για την κατασκευή των εσωτερικών χωρισμάτων, και με έχουν ζώσει τα φίδια.  Βέβαια το έχω βάψει, και ούτε  θα είναι εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες, αλλά η κυψέλη στο εσωτερικό της πολλές φορές χρειάζεται και διατηρεί  υγρασία  άνω του 70%.

Αν κάποιος έχει χρησιμοποιήσει MDF εσωτερικά στα χωρίσματα, ας μας πληροφορήσει αν είχε προβλήματα.
Επίσης θα ήθελα να μάθω αν κάποιος έχει χρησιμοποιήσει γενικά στην κατασκευή κυψέλης το OSB. Υπάρχει -διαβάζω- και κατάλληλο για εξωτερικό χώρο.

Η επόμενη ανάρτηση θα είναι για την Ηλεκτρική Πυροσφραγίδα, ένα πεντάμορφο και καλοφτιαγμένο κουκλί που θα με σώσει από το υγραέριο που τόσο πολύ φοβάμαι. Αυτό το σαββατοκύριακο δεν μπόρεσα να πυροσφραγίσω λόγω βροχής και γενική συνέλευσης του μελισσοκομικού μου συλλόγου, αλλά θα το κάνω σύντομα.

17.11.17

Εξολόθρευση του "εργάτη του πεύκου"

Το Ελληνικό κράτος ενέκρινε αεροψεκασμούς με χημικά σε χιλιάδες στρέμματα πευκοδασών για την καταπολέμηση του εργάτη του πεύκου.
Ο εργάτης του πεύκου υπάρχει σχεδόν αποκλειστικά στην περιοχή του Αιγαίου, δηλαδή στην Ελλάδα και την Τουρκία, ελάχιστο στην νότια Ιταλία, και πουθενά αλλού στον κόσμο.
Ενώ οι Νεοζηλανδοί προσπαθούν να τον εγκαταστήσουν στον τόπο τους για την παραγωγή μελιού, ο ηλίθιος ελληνικός κρατικός μηχανισμός προσπαθεί να τον καταπολεμήσει.
Να συζητηθεί στους συλλόγους μας η πιθανότητα να καταφέρουμε ως ΟΜΣΕ* να χαρακτηρίσουμε τον εργάτη του πεύκου ως προστατευόμενο είδος.






http://www.daskaloi-melissokomias.gr/…/107-to-pefkomelo-ape…

Εισήγηση ΑΣΥΓΕΦ γιαΨεκασμό Πεύκων 18 4 2006 30.000-50.000 στρ.Κρήτη
Δελτίο Τύπου ΥπΑΑΤ Συνέχιση Ψεκασμών  Πεύκων 23 6 2006
Ψεκασμός πεύκων στην Πρέβεζα

*Σημ. Μή περιμένουμε από τον Κ. Ντούρα να κάνει κάτι.
ΟΜΣΕ είμαστε εμείς οι μελισσοκόμοι μέσα στου συλλόγους μας
ΟΜΣΕ δεν είναι ο κ. Ντούρας, Εκείνος είναι απλά ο πρόεδρος του ΔΣ της ΟΜΣΕ, και θα πρέπει να κάνει ότι αποφασίζουμε εμείς οι μελισσοκόμοι στην ΓΣ της ΟΜΣΕ.
Αν δεν σταματήσει η συστηματική καταπολέμηση του "εργάτη", ευθυνόμαστε εμείς.

9.11.17

Η έννοια του προέδρου



Ο κ. Ντούρας στο πρόσφατο μελισσοκομικό συνέδριο Ιωαννίνων, λαμβάνοντας τον λόγο συστήθηκε στο κοινό ως πρόεδρος της ΟΜΣΕ.  Εδώ λοιπόν θεωρώ αναγκαίο να διευκρινίσουμε κάτι βασικό.

Ο κ. Ντούρας δεν είναι πρόεδρος της ΟΜΣΕ, διότι η ΟΜΣΕ δεν έχει ούτε είχε ποτέ της κανέναν πρόεδρο.  Στην ΟΜΣΕ προεδρεύει μόνον το όργανο που λέγεται Γενική Συνέλευση, και είναι το ανώτατο όργανο.  

Ο κ. Ντούρας είναι πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΜΣΕ – είναι άλλο πράγμα!



Όταν ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του ως πρόεδρο της ΟΜΣΕ, και εμείς δεχόμαστε αυτόν τον τίτλο, του δίνουμε αρμοδιότητες που ΔΕΝ έχει.  Το εξηγώ αμέσως:

Η Γενική Συνέλευση αποφασίζει για τα κλαδικά θέματα, δηλαδή τα προβλήματα του κλάδου της μελισσοκομίας, όπως είναι το φορολογικό, το ασφαλιστικό και κάθε νομοθεσία που μας αφορά, π.χ. τα μελισσοκομικά αυτοκίνητα, την τοποθέτηση κυψελών, την διακίνηση του μελιού κλπ.

Το Διοικητικό συμβούλιο αποφασίζει για τα διοικητικά θέματα, δηλαδή τα εσωτερικά θέματα  που έχουν να κάνουν με την λειτουργία της ομοσπονδίας. Αυτά τα θέματα είναι: να συγκαλεί την Γενική Συνέλευση τακτικώς (και εκτάκτως όταν το απαιτούν οι καταστάσεις), να έχει μεριμνήσει να υπάρχει αίθουσα, καρέκλες, κλιματισμός, βάθρο, έδρες κλπ, να εισπράττει τις εισφορές από τα μέλη της, να κάνει τις πληρωμές, να κρατά αρχείο με τα πρακτικά, την αλληλογραφία, να εκδίδει το περιοδικό, και προπάντων να εκτελεί τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης.

Το ΔΣ, (και ο πρόεδρός του) ΔΕΝ αποφασίζει  ούτε ενεργεί ποτέ για τα κλαδικά θέματα, παρά μόνον για τα λειτουργικά.  Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε όλοι μας, διαφορετικά θα βλέπουμε κάθε τόσο διάφορους προέδρους, να λένε και να πράττουν επ’ονόματί μας, πράγματα για τα οποία ο μελισσοκομικός κόσμος όχι μόνον έχει άγνοια, αλλά μπορεί ακόμα να είναι και αντίθετος.

Συνηθίζεται βέβαια τον πρόεδρο του ΔΣ να τον αποκαλούμε και πρόεδρο του συλλόγου, καταχρηστικά,  για λόγους συντομίας. Όμως  αυτό δίνει στους καλόπιστους ανθρώπους την εντύπωση ότι ο πρόεδρος του ΔΣ έχει εξουσίες όπως αυτές της Γενικής Συνέλευσης, γι αυτό και πολλοί άνθρωποι αν ποτέ εκλεγούν κάπου ως πρόεδροι, νομίζουν ότι τώρα είναι η σειρά τους να γίνουν σουλτάνοι, καβαλάνε το καλάμι και απαξιώνουν τις Γενικές Συνελεύσεις.  Δεν το κάνουν από κακοήθεια, αλλά διότι υπάρχει στα μυαλά μας αυτή η σφαλερή αντίληψη, της οποίας βιώνουμε τις συνέπειες.

Μην ανατρέξετε στο καταστατικό της ΟΜΣΕ … αυτό θέλει σκίσιμο και γράψιμο από την αρχή. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

11.10.17

Cuscuta Epithymum και πάλι.

Για το συγκεκριμένο θέμα έχω ξαναγράψει.

Αρχάς Αυγούστου σε  αναζήτηση της αγριοσουσαμιάς

Αγριοσουσαμιά, αγριοβαβμβακιά και πολλά άλλα ονόματα, για το ηλιοτρόπιο.


και του πολύκομπου που δεν μας έκανε τη χάρη ...

Πολύκομπος. Παρόλο που τον Αύγουστο ήταν ανθισμένος, δεν έδωσε καθόλου νέκταρ
παρά μονάχα λίγο, μετά από μία βροχή.


έκανα και πάλι μία πικρή διαπίστωση.



Το παράσιτο Κουσκούτα "Cuscuta Epithymum" απλώνεται ακόμα και μέσα στα θερισμένα σταροχώραφα πνίγοντας ότι βρεί.



Προσέξτε το κόκκινο άνθος, είναι πολύκομπος. Τον πνίγει.







Και δυστυχώς σε συνάρτηση με το Solanum Elaeagnifolium αφαιρεί ζωτικό χώρο από μελισσοκομικά και κτηνοτροφικά φυτά.

Γιατί όλα τα παράσιτα δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα και εξαπλώνονται ταχύτατα,  ενώ τα ωφέλιμα είναι ευπαθή σε όλα;  Πχ μέλισσα - βαρρόα. Παρόλο που προσπαθούμε να χτυπήσουμε το βαρρόα, εκείνο γίνεται όλο και δυνατότερο.

9.10.17

Τεχνητό μέλι και νέα εποχή - μερικές σκέψεις …




Με αφορμή την γνωστοποίηση της παραγωγής τεχνητού μελιού θέλω να μοιραστώ μερικές σκέψεις μαζί σας. 

Διαβάστε το άρθρο για το τεχνητό μέλι εδώ


Πιστεύω ότι βρισκόμαστε πολύ κοντά στην εποχή που ο άνθρωπος θα τρέφεται αποκλειστικά με τεχνητά τρόφιμα.  Δεν εννοώ τα σημερινά τεχνητά τρόφιμα, αλλά κάτι προχωρημένο.  Ένα χάπι ή μία σκόνη που διαλύεται σε νερό, και περιέχει μέσα όλα τα συστατικά που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός. Βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία, σάκχαρα, λίπη και έλαια … όλα συμπυκνωμένα μέσα σε μία σκόνη.  Θα είναι φθηνότερη από τα φυσικά τρόφιμα, άρα οι φτωχοί θα τρέφονται με αυτό είτε θέλουν είτε όχι, και θα είναι πολύ καλύτερη και ποιοτικότερη διατροφή από την σημερινή βρώμικη βιομηχανική διατροφή, δηλαδή πίτσες, τυρόπιτες, σουβλάκια, λουκάνικα, λευκό ψωμί κλπ, με την οποία ουσιαστικά υποσιτίζονται οι περισσότεροι άνθρωποι των πόλεων και ταυτόχρονα παχαίνουν υπερβολικά. 

Προσέξτε, μη βιάζεστε να πείτε όχι, γιατί η καλπάζουσα τεχνολογία δεν ξέρουμε που θα έχει οδηγήσει τον άνθρωπο τις επόμενες γενεές. Αν πριν 30 χρόνια, όταν δηλαδή πήγαινα σχολείο, έλεγα στους φίλους μου ότι θα προλάβουμε μία κατάσταση που θα υπάρχει ένα φθηνό πραγματάκι με το οποίο θα μπορούσαμε, ακόμα και τα μικρά παιδιά, να μιλάμε από όποιο μέρος του κόσμου βρισκόμαστε σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου βρίσκεται ο άλλος, θα με περιγελούσαν.  Αν μάλιστα τους μιλούσα και για τις υπηρεσίες διαδικτύου, ότι δηλαδή θα μπορούμε μέσα από ένα πληκτρολόγιο να κάνουμε αγορές, πωλήσεις, να μετακινούμε χρήματα ακουμπώντας την οθόνη αφής σε αυτό το πραγματάκι , να στέλνουμε βίντεο σε πραγματικό χρόνο, και όλα αυτά τα καλούδια που σήμερα τα θεωρούμε απολύτως απλά και φυσιολογικά, …. θα έπεφτε η σφαλιάρα σύννεφο.  Μη βλέπεις ταινίες επιστημονικής φαντασίας – θα μου έλεγαν.
Και μάλιστα οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας εκείνης της εποχής, δεν έδειχναν τέτοια. Η σημερινή πραγματικότητα είναι πολύ πιο μπροστά από την φαντασία της εποχής εκείνης. Και μιλάμε για πρίν 30 χρόνια. Που θα έχει φτάσει ο κόσμος μετά από άλλα 30 χρόνια;  Πού μετά από 100;

Το τεχνητό μέλι είναι ένας από τους προάγγελους της νέας εποχής.  Δεν το έχω δοκιμάσει και δεν γνωρίζω περί τίνος πρόκειται. Όμως όσο κακό και αν είναι σε σχέση με το φυσικό μέλι, θα βελτιώνεται διαρκώς …

Όμως μην ανησυχείτε, οι μελισσοκόμοι δεν διατρέχουμε άμεσο κίνδυνο από το τεχνητό μέλι.  Σίγουρα το μέλι αυτό δεν θα έχει ακόμα την αίσθηση του φυσικού, και ο κόσμος είναι ακόμα δικαίως καχύποπτος στα τεχνητά τρόφιμα.   
Από την άλλη όλοι οι μελισσοκόμοι γνωρίζουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της επικονίασης στηρίζεται στη μέλισσα, και πλέον δεν υπάρχουν μεγάλοι πληθυσμοί άγριας μέλισσας γιατί τους αποδεκατίζει το βαρρόα. Επομένως ακόμα η οικονομία μας χρειάζεται. Ίσως μάλιστα το κυρίως εισόδημά μας να μην προέρχεται από το μέλι αλλά από το επίδομα επικονίασης, το οποίο θα παίρνουμε μόλις οι οικονομολόγοι του συστήματος δουν τις παραγωγές (και τις μετοχές)  να πέφτουν … Όμως η βιομηχανία φροντίζει και γι αυτό αφού έχουν ξεκινήσει πειραματικά να κατασκευάζουν τεχνητές μέλισσες ρομπότ.  

Αλλά ούτε το τεχνητό μέλι έχει γεμίσει την αγορά ακόμα, ούτε τα ρομπότ έχουν βγει σε παραγωγή.
Όταν κάποτε (σύντομα) το τεχνητό μέλι γεμίσει τα ράφια των καταστημάτων, και φυσικά θα είναι πολύ φθηνότερο του φυσικού, πολλοί μελισσοκόμοι θα εγκαταλείψουν το μελισσοκομικό επάγγελμα.   Διότι σήμερα όποιος πουλά μέλι μόνον γιατί υπάρχει η ζήτηση, αύριο δεν θα μπορεί. Θα μείνουν μόνον οι σοβαροί και οι μερακλήδες, που θα παράγουν αυτό το "κάτι καλύτερο".  Και από αυτούς όχι όλοι.

Ενδεχομένως πάντα θα υπάρχουν στο μέλλον κάποιοι "βαρεμένοι πλούσιοι" που θα θέλουν να τρέφονται ΚΑΙ με φυσικά τρόφιμα, όμως η παραγωγή φυσικών τροφίμων θα μειωθεί δραματικά.
Αυτό ίσως στο μέλλον να αποδειχθεί και  καλό για τις επόμενες γενεές.  Όλες αυτές οι καλλιεργήσιμες και φαρμακωμένες εκτάσεις που έχουμε σήμερα δεν θα χρειάζονται, και πιθανόν να επιστρέψουν στο οικοσύστημα, να γίνουν και πάλι δάση.
Ο άνθρωπος του μέλλοντος  πιστεύω πως δεν θα μπορεί να βγει στην φύση και να ασελγεί επάνω της και μάλιστα νομίμως, όπως γίνεται σήμερα.  Ο πληθυσμός των ανθρώπων θα μειωθεί, οι άνθρωποι  θα ζουν και κινούνται  αποκλειστικά στις πόλεις, που όμως θα είναι πολύ καλύτερες από τις σημερινές.  Οι πόλεις θα ενώνονται με δρόμους από τους οποίους δεν θα μπορεί να παρακάμψει κανείς αν δεν έχει άδεια. Αρκεί να πάρουμε λίγο στα σοβαρά τις Στήλες της Γεωργίας  και θα καταλάβουμε τι έχει σχεδιαστεί για το μέλλον. 

Να μην είστε καρκίνος για τον πλανήτη - Αφήστε χώρο για τη φύση - Αφήστε χώρο για τη φύση.
Αυτό γράφουν στην τελευταία "εντολή" οι στήλες.


Προς το παρόν θα ήθελα να γνωρίζω μήπως το τεχνητό μέλι μπορεί να αντικαταστήσει το φυσικό μέλι ως τροφή των μελισσών μέσα στην  κυψέλη. Αφού θα είναι φθηνό, ίσως συμφέρει εμάς και ίσως είναι καλύτερο για τις μέλισσές μας, να τις ταΐζουμε με το τεχνητό*, αν αυτό βέβαια αποδειχθεί καλύτερη τροφή από το σιρόπι ζάχαρης και την ισογλυκόζη.  Μπορεί να μας βγεί σε καλό.  Προς το παρόν … !


* Για όσους δεν είμαι μελισσοκόμοι και απόρησαν με αυτό που έγραψα, εξηγώ:
Όταν αφαιρέσουμε το μέλι από την κυψέλη (τρύγος), το μελίσσι δεν θα έχει μέσα αποθέματα τροφής, και κινδυνεύει να λιμοκτονήσει.  Είτε λοιπόν θα πρέπει να το μεταφέρουμε ΑΜΕΣΑ σε άλλη περιοχή που υπάρχει ανθονομή, είτε θα πρέπει να του δώσουμε προσωρινώς κάτι να φάει, μέχρι να βρεθεί τοποθεσία με νεκταροέκκριση. Γι αυτό γίνεται και το τάισμα με σιρόπι ζάχαρης, διαφορετικά δεν θα μπορούσαμε να τρυγήσουμε το μέλι.   
Δηλαδή κλέβουμε από το μελίσσι το μέλι που είναι κάτι ακριβό, και του δίνουμε να φάει κάτι φθηνό. Κατ αυτόν τον τρόπο  εμείς οι μελισσοκόμοι καρπωνόμαστε την διαφορά τιμής.  Από αυτό ζούμε.

Όπως καταλαβαίνετε όμως, το σιρόπι ζάχαρης δεν έχει τα συστατικά που έχει το μέλι, και το μελίσσι που τρέφεται με σιρόπι ζάχαρης, ουσιαστικά υποσιτίζεται. Είναι σαν να τρέφεται ένας άνθρωπος για κάποιο διάστημα μόνον με ψωμί (μόνον θερμίδες).   Γι αυτό ρωτάω μήπως το τεχνητό μέλι είναι καλύτερη τροφή για τα μελίσσια μας από το σιρόπι ζάχαρης.

Παγίδα θανάτου τα βρεγμένα καπάκια.

Πριν ακόμα βγει ο ήλιος, οι μέλισσες πετούν για να συλλέξουν τα μελιτώματα από τα πεύκα. Η πρωινή υγρασία έχει βρέξει τα καπάκια των κυψελών. Οι πρώτες μέλισσες που επιστρέψουν βαριές από την υγρασία και τις κάπως χαμηλές θερμοκρασίες του πρωινού, πριν μπουν στην κυψέλη τους, αναπαύονται για λίγο πάνω στα καπάκια,  κολλούν πάνω στα καπάκια τα φτερά τους λόγω της υγρασίας και μένουν εκεί να ξεψυχήσουν. Δυστυχώς αυτό γίνεται καθημερινά ... 
Καμιά ιδέα;